یک شعر اروتیک از خودم،
آنهای که مخالفند با چادری بخوانند لطفن!
DNA
تمام آنچه که ازسرشب
کنارملحفهء خونین
فریادناچیزی درهوا
هی صدایت که:
کمک!
کمک!
وهنوزهم ...................
ادامهءبدبوترین لحظهء میعاد تنت
درهوا،چیزی شبیه چیزی دیگر
باهمان دستت که:
لطفن!
لطفن!
صدای تمام مهره های سیال پشتت
که نشسته بهتر خوابت می برد هنوزهم-
ادامهء همان بدبوترین اتفاق در
یکهزاروسیصدوهشتادوچندباردیگر
تکان
تکان
تکان
هزاران باردیگر درادامهء همان
وهمان اگرنه
شب چیزی گندمی درادامهء همان اتفاق بویناک
به وقاحت تمام، لطفن
بازهم!
بازهم!
................
وهمچنان ........................
چیزی معلق شبیه ریزش رودخانهء درمردابی سیاه
واندکی شبیه تربه ازترین شمایل شرمناک
که گفته بودی:
لطفن!
لطفن!
لط......ف..ف....ن!
نه تنها نشستن میان تمام چیزهای وارونهء هستی کسی
که معلق ترین فریاد ناچیزی درهوا
چیزی که شبیه چیزی دیگر
نیست.
بازهم ........................
همان دربدبوترین ادامهء چیزی گندمی
واندکی شبیه تربه مردابی سیاه درکشالهء این
سطردیگری ازریزش رودخانهء درنشستن میان
تمام چیزهای وارونهء هستی کسی که
فریاد ناچیزی درهوا
وهنوز
بازهم
لطفن!........لط.........ف...ف...ف..ن!
ل....لللللللللل......لط.!